Stukjes over dingen die me bezighouden

26 maart 2020

 

Vorige week appte ik mijn moeder dat ik me nutteloos voelde. Ze zei dat er ‘van die sites zijn’ waar ik me kon aanmelden als vrijwilliger. Een vriendin zei: 'bevestigt ze nou je nutteloosheid?' Ik denk het.

 

Ik wou dat ik muzikant was, dan kon ik muziek maken en het aan de wereld laten horen. Speelde ik blues de Amsterdamse binnentuin in met mijn saxofoon. Of speelde ik liedjes uit de Titanic vanaf mijn Italiaanse balkon. Of Ludovico Einaudi op de piano en zette het ik op LinkedIn. Muziek als verbinding. Dus troost. Liever nog wou ik dat ik arts was, dan kon ik de mensen beter maken. Had ik maar geneeskunde gestudeerd, dan kwam dat nu beter dan ooit van pas. Of wetenschapper, dan vond ik gewoon het vaccin uit. Ik wou dat ik pakket- of pizzabezorger was. Of dat ik kon naaien, dan zou ik dag en nacht mondkapjes aan elkaar naaien. Ik wou dat ik honderd dozen vuurwerkbrillen thuis had staan, dan had ik ze gebracht. 

 

Ik zit al twee weken binnen. Normaal, zonder crisis, schrijf ik ook vanuit huis. Mijn normale dagen zijn dus redelijk gelijk aan quarantaine dagen, kwam ik achter. Maar nu schreeuwen mijn dagen meer dan ooit om betekenis. Om waarde willen geven aan het leven. Bijdragen. Toen Australië in brand stond doneerde ik €25 aan het WNF. Niets doen in crisis voelt slecht. Mijn coach leerde me dat als je jouw waarden kent, je keuzes kan maken waarbij je je goed voelt. Ik ben bang om mijn waarden te bepalen, want dan ben ik bang dat ik mijn leven moet omgooien. Dat ik dan ergens op een ander continent in een weeshuis kinderen moet gaan helpen. Of dat mijn kinderdroombaan wél waar was en ik tóch dierenarts ben. Of dat ik mijn leven achter me laat en meedoe aan Boer Zoekt Vrouw, want zo lekker buiten en praktisch en dieren. En dat ik dan beland bij een boer Jan die mij heeft uitgekozen en daar, wat? Elke ochtend om half zes koeien ga melken?

 

Als ik muzikant was geweest, was ik ook niet op mijn balkon gaan staan spelen. Aard van het beestje, denk ik. Influencers verkopen kortingscodes en handcrèmes. Mijn vriend verkoopt stofzuigers (oké dat doet hij niet, hij is regisseur, maar er zat een keer Samsung als klant tussen die inderdaad een film voor een stofzuiger wilde en nu is dit onze grap). Ik bedacht vorig jaar oktober, november en december mee (althans, dat probeerde ik) aan de afleveringen van GTST die nu op televisie worden uitgezonden. De kijkcijfers zijn (door quarantaine of mijn briljante bijdragen) omhoog geschoten. Bijna heel Nederland zit thuis en lineaire televisie is een van de weinige dingen uit onze routine die doorgaan. 

 

Ik appte het naar mijn moeder, ze antwoordde: ‘Zo doe je ook wat voor de mensheid. Jij doet ook belangrijk werk.’ Nu we zoveel thuis zijn en koken en kruimelen en een nieuw kleed van wol hebben dat pluist, pak ik bijna iedere dag de stofzuiger. Iedereen doet wat hij kan. Ik schrijf.